Onze Don Drapers van toen

Ik was op een maandagavond weer eens bij Niks –
Een Genootschap zonder pretenties. Met als Visie: iets komt uit het  niets, en kan hoogstens iets
worden, zo zeggen ze zelf. Net zoals alle keren was er weer een spreker, dit keer JW Bruggenwirth
die op een zeer vlotte en vertrouwelijke manier zijn carrière moves uit de doeken deed. Er konden
weer vragen gesteld worden en het was een gezellige avond.

Michael van Os hield nauwlettend de bezoekers in de gaten: werd er wel gedronken, was de sfeer
goed, hoeveel mensen er waren. En Carola Kesteloo babbelde er ook vrolijk op los, vertelde over
een nieuwe boodschappenconcept, haar hondenweekend  op Terschelling. En ik bleef weer tot het eind,
en werd door Michael weer netjes thuisgebracht.

Wat trekt mij nou toch steeds naar die club, met veelal gepensioneerde reclame mannen uit de tijd
van toen?  ” Zijn er wel genoeg vrouwen vanavond, komen er wel genoeg werkende reclamemensen”,
vragen Michael en Carola zich bezorgd af. Wat kan mij dat schelen, denk ik. Werkende
reclamemensen en adverteerders zie ik genoeg, vrouwen ook. Het stikt er van de netwerkborrels
Maar waar zie je dat er op een hele relaxte en relativerende manier terug geblikt en vooruitgekeken wordt? Zonder concurrentie, zonder echte competitie, en bijna zonder ego-doenerij. Want op een bepaalde leeftijd hebben zelfs reclame mensen en reclamechefs daar bijna geen last meer van.

Jij hebt wat met oude mannen , Ruby , zei eens een reclame vrouw. Nee denk ik dat is niet waar het
mij om gaat. Iedere keer als ik bij Niks ben, dan voel ik reclame historie. Dan is er een collectief
reclamegeheugen. Dan voel ik de passie en gedrevenheid van de reclamechef, de reclame man.
De liefde waarmee men terug kijkt naar creatie, lof en trots op oud werk. Lichtjes in de ogen. Gebroederlijk aan tafel voorzichtig kluivend aan een spare rib, of anderszins eenvoudige maaltijd.

Dit in schril contrast met de lunches en copieuze zakendiners van weleer.
 Iedere keer als ik bij Niks ben dan leer ik iets. Niet zozeer van de sprekers, nee, die houden het vaak gelukkig kort en luchtig. Nee ik leer van de “Old  crackers”. Oude waarden, principes, werkwijze, kleine dingen die nog steeds gelden, maar zo vaak niet meer toegepast, omdat we ze gewoon vergeten zijn?

Tegenwoordig is alles gericht op innovatie, zeker in ons vak. Op het heden en de toekomst.
Zelfs bij Niks zie je dit.  Het heden praat het verleden bij. Is een mooi streven. Maar hoe leuk kan
het zijn als het andersom is?  Van mij mogen Albert, Pietro, Dolf, Rob, Peter, Thijs, Harry, Ko, Bert Giep, en alle gepensioneerde en super gepensioneerden allemaal terug op het kistje . Het zijn onze Don Draper’s . Onze voorbeelden, onze oude principes, onze leermeesters.  Zonder hen was er  geen Reclamemuseum,
geen Sire,  geen Reclame Code Commissie , geen BVA, geen Adformatie. Zonder hen geen
geschiedenis. Zonder Niks is er eigenlijk niks.

18. juni 2014 by Ruby
Categories: Geen categorie | Tags: , , , , | Leave a comment

Leave a Reply

Required fields are marked *